یاد حسین(ع)

شد چنان از تف دل کام سخنور تشنه که ردیف سخنش آمده یک سر تشنه

خشک گردید هم از دود دل ودیده دوات خامه،باسوز،رقم کرد بهدفتر تشنه

آه وافسوس از آن روز که در دشت بلا بود آن خسرو بی لشکر ویاور تشنه

با لب خشک و دل سوخته و دیده ی تر غرقه ی بحر بلا بود درآن بر تشنه

همچو ماهی که فتد ز آب بیرون ،آل نبی می تپیدی دلشان،سوخته در بر تشنه

آل احمد همه عطشان ز بزرگ و کوچک نسل حیدر همه از اکبر و اصغر تشنه

تشنه لب کشته شود درلب شط از چه گناه آن که سیراب کند درلب کوثر تشنه

برد عباس جوان ، ره چو سوی فرات ماند بر یاد حسین(ع)تاصف محشر تشنه

گشت از کلک فدایی چو دلش دود بلند بر ورق کرد رقم،بس که مکرر تشنه